Zeis

Het is nu drie weken na De Val.
Het herstel verloopt voorspoedig. De meiden zien met eigen ogen dat papa steeds mobieler wordt en elke dag een beetje meer kan. Ze kunnen hem zelfs een voorzichtige ‘hele’ knuffel geven.

De taken die hij altijd uitvoerde, hebben wij drieën de afgelopen tijd voor onze rekening genomen.
Eén klusje is echter blijven liggen: het gras maaien.
Ook al is het maar een gazon van een paar vierkante meter, ik begin er niet aan. En voor de meiden is het veel te zwaar en te gevaarlijk.

Het gras stond al behoorlijk hoog vóór de val. Maar er waren altijd urgentere zaken.
Het moet nu echt een keer gebeuren, anders komen de grassprieten over een poosje tot onze oksels.
Toch zie ik manlief de komende tijd nog niet achter een grasmaaier lopen.
De hoogste tijd om externe hulp in te schakelen.

Mijn ouders komen een middagje oppassen.
‘Zou pa het gras willen maaien?’ vraag ik mijn moeder aan de telefoon.
‘Ja, hoor, hij heeft graag iets te doen!’ antwoordt ze.

‘Opa heeft het gras met de zeis gemaaid! Ik heb er een filmpje van gemaakt, anders gelooft niemand het!’ vertelt de oudste, wanneer ik thuiskom.
‘Mag ik het zien?’ vraag ik.
Op het filmpje beweegt mijn vader de zeis rustig heen en weer.
De oudste zegt tijdens het filmen: ‘De nieuwe manier grasmaaien. Een mes op een stok.’

Ze lijkt de voorloper van de grasmaaier te zien als een gevaarlijk moordwapen. Bovendien is het geen nieuwe, maar juist een heel oude manier. Mijn opa maaide het gras altijd met de zeis.

Hoe dan ook, de grasmat ligt er weer kort en strak bij. Ik denk dat maaien vóór de winter niet meer nodig is. En daarna kan mijn man het wel weer oppakken…

Background photo created by jannoon028 – www.freepik.com