Tijdelijk

Sinds een paar maanden zit de jongste op voetbal. Eén training en één wedstrijd per week vindt ze eigenlijk veel te weinig. Dus moeten wij eraan geloven.

Het is rond de klok van 19.00 uur.
‘Wie wil er met me voetballen?’
Haar zus heeft geen zin en haar vader durft het nog niet aan met zijn schouder.
‘Mama, ga jij dan mee naar het voetbalpleintje?’
‘Ja, ik heb vanavond wel tijd.’

Buiten begint het al een beetje te schemeren.
‘Mag ik keepen?’ vraagt ze.
‘Ja, hoor!’
Ze trekt haar keepershandschoenen aan en gaat in de goal staan.
Ik vuur vele tientallen ballen op haar af. Mijn traptechniek is verre van geweldig, maar dat lijkt ze niet erg te vinden. Zolang zij maar ballen tegen kan houden.
Na twintig minuten zien we geen bal meer. Letterlijk. We besluiten ermee te stoppen.

De volgende avond dribbelen de meiden met een pluchen voetbal door de woonkamer.
‘Kijk, we hebben een goal gemaakt in de hoek naast de kast. Kunnen we binnen voetballen, want buiten is het al best vroeg donker.’

Ik bekijk het resultaat. Op de muur is met tape de omtrek van een goal gemaakt. In het midden ervan hebben ze met nog meer tape het woord DOEL gevormd – mocht iemand zich afvragen wat het moet voorstellen.
Iets verderop in de kamer is een kruis op de vloer geplakt – de penaltystip.
‘Slim bedacht, hè?’ zegt de jongste.
‘Mag de goal een poosje blijven?’ vraagt de oudste.
Ik vind het best een goede oplossing voor de winterperiode. ‘Oké, een poosje dan.’

Onze woonkamer begint steeds meer op een volwaardig sportcentrum te lijken. Sportschoenen in alle soorten en maten, fitnessmatjes, racefietsen en nu dus een tijdelijk voetbalveldje. Met de nadruk op tijdelijk…

Green vector created by freepik – www.freepik.com