Tie-dye

Het was even rustig op het gebied van nieuwe rages, maar we hebben er weer een te pakken, hoor!
Sinds kort is de oudste helemaal in de ban van tie-dye (spreek uit als taai-daai).
Het werkt als volgt: neem een (wit) kledingstuk, leg er een knoop in met een elastiekje en spuit er de gewenste kleuren textielverf over. Verwijder het elastiekje, hang het kledingstuk aan de waslijn en klaar is Kees. Het resultaat: een kledingstuk met kleurrijke cirkels.
Op het Jeugdjournaal zien we dat twee meisjes er zelfs geld mee verdienen. Dat lijkt de oudste ook wel wat.

‘Mama, mogen wij een keer tie-dyen?’
‘Ja, hoor.’ Hoe sneller ik ermee instem, des te sneller de rage ook weer overwaait. Heb ik geleerd van voorgaande rages.
‘Kom, dan gaan we witte kleding kopen,’ zegt de oudste tegen haar zusje.
En weg zijn ze.
Ze komen terug met witte T-shirts en witte leggings, een doosje elastiekjes en textielverf.

Nu moeten ze nog op zoek naar een geschikte locatie voor hun tie-dye-experiment. Eén ding is zeker: hier in huis gaat het niet gebeuren. De vloerbedekking boven zit nog steeds vol met vlekken uit de zelf-slijm-maak-periode.

De dames regelen dat ze bij hun tante mogen tie-dyen. Goede keus, ruimte zat!
Mijn zus stuurt een foto van een hele waslijn vol getie-dyede kleding.
Huh, ze hadden toch maar een paar kledingstukken meegenomen? Op de foto tel ik er een stuk of vijftien. Wat is er gebeurd?
Ik zie sokken, hemden, jurken, topjes. Ze hebben gewoon allerlei witte kledingstukken uit hun kast getrokken en meegesmokkeld!
Ik moet zeggen, het ziet er wel heel fleurig uit.
Bij thuiskomst hoor ik alle enthousiaste verhalen. Ze hebben zelfs een bestelling binnengekregen!

Het moge duidelijk zijn: Bij die ene keer tie-dyen blijft het dus niet…

Summer vector created by rawpixel.com – www.freepik.com