Teleurstellingen

De cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door.
Ik moet de laatste tijd regelmatig denken aan deze quote van Herman Finkers.
Want omgaan met teleurstellingen, dat moeten we dagelijks hier in huis.

Zo is de jongste begin april jarig. Normaal gesproken maken we er een groot feest van met de hele familie. Kan deze keer een streep door.
In de meivakantie zouden we naar Eurodisney. Dat wordt Euro-dusnie.
De oudste zit in groep 8. Je voelt hem al aankomen: musical, schoolkamp – beide zeer belangrijke events staan nu op losse schroeven.

Begrijp me niet verkeerd: Het is allemaal klein leed vergeleken met de mensen die vechtend voor hun leven in het ziekenhuis liggen.

Maar we moeten er in onze mini-samenleving wel mee zien te dealen. Door de corona-crisis waren mijn man en ik al gepromoveerd tot leerkracht en nu mogen we onszelf ook kindertherapeut noemen. Relativeren is daarbij het sleutelwoord. Even luisteren naar ‘Ik heb een heel zwaar leven’ van Brigitte Kaandorp en weer doorrrrrr.

Had ik al gezegd dat mijn man en ik het ook niet makkelijk hebben? Alle sportwedstrijden zijn afgelast. We kunnen niet meer met onze sportmaatjes trainen. Gelukkig mogen we nog wel samen op pad, zij aan zij. Regelmatig fietsen we een eind de polder in, alwaar wij het tegen elkaar opnemen tijdens een paar stevige sprints, die ik natuurlijk met overmacht win (in my dreams).

In de polder kom je bijna niemand tegen, dus die 1,5 meter afstand is geen probleem. Maar wat als de politie hier toch controleert en ons erop aanspreekt dat we te dicht bij elkaar fietsen? Ik deel deze gedachte met mijn man.
‘Dan laten we onze trouwringen zien. Daar staan onze namen in gegraveerd.’

Maar natuurlijk!

Stiekem hoop ik dat de politie ons dus wél een keer staande houdt…

Icon photo created by rawpixel.com – www.freepik.com