Tandpasta

‘Mam, onze tandpasta is op!’ roept de oudste vanuit de badkamer.
‘Oké, zet ik op mijn lijstje. Ik moet toch boodschappen doen.’

Later die ochtend kom ik thuis met een paar grote tassen vol spullen.
‘Ah, nee, hè, de tandpasta voor de meiden vergeten!’
Ik ga echt niet terug voor alleen tandpasta. Er zal vast nog wel een beetje in de tube zitten. Dan persen ze dat er vanavond maar uit.

Na schooltijd komt de jongste naar me toe. ‘Mama, mag ik alleen naar het winkelcentrum?’
Haar zus gaat regelmatig alleen op pad. Nu vindt ze dat zij er ook klaar voor is.
Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. ‘Ja, jij mag tandpasta gaan halen, want die ben ik vergeten.’
Ze begint te stralen. Eindelijk mag ze alleen een boodschapje doen.
Ik schrijf op een briefje welke tandpasta ze moet hebben. Verder geef ik haar geld en een tas.
Ze ritst het portemonneetje open. ‘Tandpasta kost toch geen 20 euro?’
‘Nee, maar dan heb je in ieder geval genoeg. Bovendien kan ik wel wat kleingeld gebruiken.’
‘Mag ik dan ook kaasstengels kopen?’
‘Ja, dat mag.’
‘Yes!’

Ze loopt naar buiten.
‘Vergeet je niet iets?’ Ik houd de tas omhoog.
Ze lacht, grist hem uit mijn handen en fietst vrolijk weg.

Een poosje later komt ze terug. Ze kijkt beteuterd.
‘Is het niet gelukt met de tandpasta?’
‘Jawel, maar de kaasstengels waren op.’
‘Och, wat jammer nou.’
Dan klaart haar gezicht wat op. Ze haalt een rechthoekige verpakking uit de tas. ‘Daarom heb ik chocolaatjes gekocht! Mag ik er een?’

De logica ontgaat me een beetje ‒ chocola kopen, omdat er geen kaasstengels meer waren.
Maar goed, zij heeft tandpasta voor mij gehaald. Wie ben ik dan om moeilijk te gaan doen over een chocolaatje…

Background vector created by macrovector – www.freepik.com