Spiegel

Je hebt klussers en je hebt niet-klussers.
Mijn man en ik behoren overduidelijk tot de laatste categorie.

‘Mam, wanneer gaan we mijn kamer opknappen?’ vraagt de oudste regelmatig.
‘Als je naar de ‘middelbare’* gaat,’ antwoord ik steevast.
Daarmee schuif ik dat klusproject telkens lekker voor me uit.
Maar na de zomervakantie gaat ze echt naar de ‘middelbare’, dus we moeten aan de bak.

Deze keer blijft het trouwens niet bij muurtjes sausen. Nee, de zuurstokroze gordijnen moeten worden vervangen en de vloerbedekking moet eruit. Bij de vorige restyling, pakweg vier jaar geleden, ging er een hele bak saus over de vloer. Die vlek is de oudste een doorn in het oog.

‘Die spiegel boven het bureau kan ook weg.’
‘Waarom?’
De oudste rolt met haar ogen. ‘Mam, serieus, een spiegel met lampjes eromheen?’
Ik zie het probleem niet, zij blijkbaar wel.
‘En het bureau moet op een andere plek,’ voegt ze eraan toe.

Dat wordt lastig, omdat het spiegelpaneel erboven tegen de muur is vastgezet.
Ik ga er echt niet zelf aan trekken. Straks komt de hele muur mee, dan zijn we nog verder van huis. Ik besluit de beddenzaak te bellen, waar we de slaapkamermeubels destijds hebben gekocht.
Diezelfde middag komt er al een monteur langs. Ik leg het hele verhaal uit. Hij pakt het paneel vast en tilt het zo van de muur.
De oudste begint keihard te lachen. ‘En jij dacht dat ‘ie er niet af kon!’

‘Nou, mevrouw, dat wordt een duur grapje om me hiervoor te laten komen.’
Ik voel mijn wangen gloeien en begin wat te stotteren.
De man glimlacht. ‘Nee, hoor, service van de zaak, tot ziens!’

Tja, zoals ik al zei: Je hebt klussers en je hebt niet-klussers…

 

*Nooit ‘middelbare school’ zeggen, dat is hopeloos ouderwets.

Frame vector created by vectorpouch – www.freepik.com