Sandaal-verhaal

Op de eerste avond van onze vakantie in Karinthië wandelen we over het park, op zoek naar een plek, waar we een balletje kunnen trappen.
‘Hier kunnen we wel voetballen.’ Ik wijs naar een veldje met wat speeltoestellen. Achter een vijf meter hoog hekwerk staan een paar sloom ogende pony’s te grazen.
‘Zullen we penalty’s schieten?’ vraagt de jongste.
Ik kijk naar de voeten van beide dames. ‘Jullie dragen sandalen, is dat wel handig?’
‘Oh, dat gaat prima, hoor!’

De ruimte tussen twee palen van het hekwerk is de goal. De jongste staat onder de denkbeeldige lat, klaar om elke bal te stoppen.
De oudste raakt de bal helemaal verkeerd, maar haar sandaal vliegt met een perfecte boog over het hek, zo de ponywei in.
‘Haha, hoe krijg je het voor elkaar!’ Haar vader ligt in een deuk.

Als ook de oudste uitgeschaterd is, kijkt ze me aan. ‘Mama, wil jij mijn sandaal ophalen? Want jij komt van de boerderij.’
Wat is dat nou weer voor logica? De andere twee gezinsleden zijn het echter roerend met haar eens.

Betreten auf eigenes Risiko, staat er op een bordje aan het toegangshek.
Die pony’s lijken wel ongevaarlijk, maar wie weet wat voor linkmiegels het zijn. In het aangrenzende restaurant vertel ik een serveerster het hele verhaal. Ze pakt een sleutel en opent het hek voor me.
Betreten auf eigenes Risiko,’ zegt ze.
Ja, ich weiss.’
Heel behoedzaam loop ik de wei in. De pony’s kijken even op, maar grazen dan weer rustig verder. Toch neem ik het zekere voor het onzekere en loop met een grote boog om de dieren heen. Ik vis de sandaal uit een hoop ponypoep en slinger hem over het hek.
‘Super, mam, ik ben je eeuwig dankbaar!’ roept de oudste.

Dat zal ik onthouden…

Cartoon vector created by freepik – www.freepik.com