Ruimte

‘Mama, mag ik koekjes bakken?’ vraagt de oudste.
‘Nee, daar heb ik nu echt geen ruimte voor in mijn hoofd,’ antwoord ik.
Het is echt zo. Er zit een to-dolijst in mijn brein, waar je u tegen zegt.
‘Maar jij hoeft niets te doen, ik kan het helemaal zelf,’ probeert ze nog.
‘Met sommige dingen moet ik je echt nog helpen. De oven bijvoorbeeld.’
‘Wanneer mag ik dan wél een keer bakken? Ik vind het zo leuk!’
‘Weet je wat? Je zusje is bijna jarig en ze wil de juffen en meesters trakteren op boterkoek. Wil jij die dan zaterdag bakken?’
‘Ja, en dan doe ik het helemaal zelf, hoor!’
‘Behalve de oven,’ vul ik aan.
Ze gaat akkoord met die voorwaarde.

Ik moet zeggen, het gaat haar heel goed af. Ze weegt de ingrediënten nauwkeurig af en maakt er een perfect klontvrij deeg van. Na een poosje staat er een gevulde bakvorm op het aanrecht. Geklutst eitje erover en in de oven ermee!

Maandagochtend. De jongste mag vandaag trakteren. Ik snij de boterkoek in punten en stop ze in een bak. Bij thuiskomst is hij leeg.
‘Zo, volgens mij vonden ze de boterkoek wel lekker,’ zeg ik.
‘Ja, ik heb tegen iedereen gezegd dat mijn zus de boterkoek heeft gebakken,’ zegt de jongste.
‘De meester kwam naar me toe en zei: “Zo, jij mag nog eens vaker bakken!”’ vertelt de oudste.
Ik moet lachen.
‘En toen zei ik: “Ik mag bijna nooit bakken, want mijn moeder heeft daar geen ruimte voor in haar hoofd,”’ vervolgt de oudste.
‘Heb je dat echt gezegd?’ vraag ik.
‘Ja, het is toch zo?’

Lekker dan. Nu sta ik dus bij de leerkrachten bekend als de ‘moeder zonder ruimte in haar hoofd’.

Ach, wat boeit het ook. Waarschijnlijk ben ik niet de enige…

Achtergrond vectoren designed by Rawpixel.com – Freepik.com