Random

De meiden komen regelmatig met nieuwe termen thuis. Als ouders willen we natuurlijk zo goed mogelijk aansluiten bij de belevingswereld van onze kinderen. Dus proberen we die trendwoorden ook in ons taalgebruik in te passen.
Maar daar zit het probleem. Boven een bepaalde leeftijd is dat blijkbaar not done.

Neem nou het woord random. Dat horen we best vaak voorbijkomen. Maar wat betekent het precies?

Tijdens een van onze coronaritjes gaat de mobiel van mijn man. Het is de oudste.
Als hij ophangt, wil ik natuurlijk meteen weten waar het gesprek over ging.
‘Ze zei dat er een random guy voor de deur stond.’
Ik schiet in de lach. ‘Vast en zeker een deurverkoper.’
Zo’n gast is voor haar dus een random guy.
Persoonlijk vind ik ‘willekeurig’ dan de beste vertaling.

Het lijkt me ook zo leuk om een zin te bedenken met het woord random erin.
Op een ochtend besluit ik een poging te wagen. ‘Ik heb even een random broek uit de kast getrokken.’
De oudste kijkt me aan met rollende ogen. ‘Niet doen, mam.’
‘Maar ik gebruik het woord toch goed?’
‘Gewoon. Niet. Doen.’

Ook haar vader gooit het woord er af en toe tussendoor. Elke keer wordt hij getrakteerd op een afkeurende blik van zijn oudste dochter.

De boodschap is duidelijk. In haar aanwezigheid is random voor ons een verboden woord.
Maar dat wil niet zeggen dat mijn man en ik het compleet uit ons vocabulaire schrappen. Wij snappen heus wel hoe je het moet gebruiken.
Vanmiddag nog appte ik hem de volgende zin: Haal je straks ff een zak random roerbakgroenten?
En waar kwam hij mee terug? Juist, met een willekeurige zak roerbakgroenten!

Wij zijn dus helemaal niet te oud voor nieuwe termen…

Background vector created by veraholera – www.freepik.com