Kussen

Mijn man mag meedoen aan de Ster van Zwolle, een wielerkoers over 180 kilometer.

‘Komen jullie me aanmoedigen?’ vraagt hij aan de meiden.
Natuurlijk willen ze dat.

Eindelijk is het dan zover. We wandelen naar de startplek in het stadscentrum. We willen niets missen en zoeken een plekje pal voor het podium.
Eerst worden de ploegen gepresenteerd. Daar staat papa met zijn ploegmaats op het podium.
Ze worden geflankeerd door twee rondemissen met lange, blonde krullen, gekleed in oranje jurken en op heel hoge hakken.
De meiden kijken met verbazing naar de twee dames.
‘Gaan zij papa straks ook kussen?’
‘Dat denk ik niet,’ antwoord ik.
‘Anders komt hij helemaal onder de lippenstift te zitten,’ zeggen ze giechelend.

Het startschot klinkt. We staan op de stoep, wanneer het peloton stapvoets passeert.
We vangen een glimp van papa op.
‘Hup, papa!’ roepen de meiden.
Even later zijn alle renners uit het zicht verdwenen.
‘Gaan we nu lunchen in de stad?’ vragen de meiden.
Supporteren maakt hongerig.

Terwijl de renners met duizelingwekkende snelheden over het parcours razen, genieten wij van warme chocolademelk met slagroom, warme stokbroodjes ham/kaas, filet américain en croissantjes.
Verschil moet er zijn.

Vervolgens staan we op verschillende plekken langs de route.
‘Mama, heb jij papa gezien?’
‘Ja, hij zit er nog bij!’
Ik hoop toch zo dat hij hem uit kan rijden.

We sjezen naar de finishplek en wachten gespannen af.
Niet lang daarna passeert het peloton de eindstreep.
‘Daar is papa!’ roep ik en begin te rennen. De meiden komen achter me aan.
Ze vliegen hem om de hals en ik geef hem een kus.

Ieuw, papa en mama zijn aan het kussen,’ zegt de oudste.
De mensen om ons heen schieten in de lach.

Maar zeg nou zelf, hij heeft toch ook recht op een rondemiss?

Designed by Rawpixel.com