Koerskoorts II

Hier in huis is de koerskoorts nog steeds niet gezakt.
Het is de dag van de Amstel Gold Race, Nederlands enige wielerklassieker.

Zondagavond installeren we ons op de bank om de koers terug te kijken.
‘Alaphilippe gaat vast weer winnen van Fuglsang,’ zeg ik.
Mijn man knikt. Tijdens het kijken van een koers is hij niet zo spraakzaam.

‘Wie gaat er winnen?’ vraagt een van de dochters.
‘Een van deze twee mannen,’ antwoord ik en wijs naar het beeldscherm.

Met nog een paar kilometer te gaan, gaat Van der Poel op de pedalen staan.
‘Wat gaat hij nou doen? Dat redt hij toch nooit?’ zeg ik in feite tegen mezelf.

De renners vliegen de bocht om. De finishlijn komt in zicht. Van der Poel gaat nog eens aan.
‘Wat is dit spannend!’ roep ik.
Even kijken de meiden op en gaan dan weer verder met hun bezigheden.
Mijn man en ik houden het niet meer en staan op van de bank. We gaan dicht bij de tv staan, omdat we niet kunnen geloven wat we zien.
Ik neem de boord van mijn T-shirt in de mond. Ik kan helemaal niet tegen deze spanning.
Van der Poel passeert als eerste de finishlijn.
Hij heeft het gewoon geflikt!

Mijn man en ik beginnen te juichen en dansen door de kamer.
Dan zien we opeens onze dochters staan. Vol verbijstering staren ze ons aan.
‘Onze ouders zijn niet goed wijs,’ zegt de oudste. De jongste knikt instemmend.
‘We zijn gewoon blij!’ zeg ik.
‘Dit is ongelooflijk!’ roept haar vader.
‘Weet je hoe jullie daar net stonden? Papa sprong op-en-neer als een aap en jij at je T-shirt op,’ zegt de oudste.

Daar kunnen we niks aan doen. Echt niet. Het is de schuld van de koerskoorts.

Designed by Rawpixel.com