Koerskoorts

Hier in huis heerst koorts. Koerskoorts, om precies te zijn.
Vooral mijn man heeft er last van. Hij is verslaafd aan de voorjaarsklassiekers.

En nu heeft hij mij aangestoken. We nemen de koers op en kijken de uitzending later terug. Zondagavond is onze vaste ‘koers-terugkijk-avond’. Superontspannend, de ultieme vorm van slow-tv.

De meiden hebben nog geen last van koerskoorts. Sterker nog, hoe meer voorjaarsklassiekers ze voorbij zien komen, hoe saaier ze het vinden.
Bij Kuurne-Brussel-Kuurne zitten ze nog gezellig bij ons op de bank mee te kijken. De meiden zijn oprecht geïnteresseerd en vuren allerlei vragen op ons af.
‘Wie gaat er winnen?’ vraagt de jongste.
‘Dat weten we pas als ze gefinisht zijn.’
‘Ik ben voor degene die wint,’ zegt de jongste.
‘Hoe ver moeten ze nog?’ vraagt de oudste.
‘Dat kun je linksboven zien. Daar worden de kilometers afgeteld.’

Per week wordt de aandacht voor de koers minder.
‘Pff, alweer wielrennen. Is er niets anders op tv?’
‘Dit is De Ronde van Vlaanderen, een monument!’ zegt hun vader met enige wanhoop in zijn stem.
Daar lijken ze echt geen boodschap aan te hebben.

Dan is het tijd voor Parijs-Roubaix, nog zo’n monument. Maar ook deze koers gunnen ze geen blik waardig.
‘Wat kijken jullie?’ vraagt de oudste, terwijl ze kamer in loopt.
‘Parijs-Roubaix. Kom er gezellig bij zitten,’ zegt haar vader.
‘Nee, saai,’ zegt ze en loopt naar boven met haar tablet.
‘Ah, nee, zitten jullie nu alweer wielrennen te kijken!’ zegt de jongste.
‘Ja, inderdaad,’ antwoord ik.
Ook de jongste verdwijnt naar boven.

Zo blijven we samen over. Op de bank.
‘Parijs-Roubaix is toch de laatste voorjaarsklassieker?’ vraag ik aan mijn man.
‘Ja, maar daarna beginnen de klimklassiekers,’ antwoordt hij.

Helaas voor de meiden houdt de koerskoorts hier dus nog wel even aan…

Designed by Rawpixel.com