Klok

‘Mama, op de klok is het vijf over één, maar dat klopt helemaal niet,’ zegt de jongste.
Ik check de tijd op mijn mobiel. Het is inderdaad veel later.
‘De batterij is vast leeg. Ik zal hem even vervangen.’

Ik pak de klok van de muur en stop er een nieuwe batterij in. Hé, wat gek, hij doet het niet. Ik pak een andere batterij om te dubbelchecken. De secondewijzer blijft stilstaan.
De klok is stuk. Na zestien jaren trouwe dienst. Mijn mooie, analoge stationsklok. Ik kan er geen afscheid van nemen. Nu nog niet. Ik hang hem gewoon weer aan de muur. Voor de sier.

We hebben genoeg andere, digitale klokken in huis. Magnetron, mobieltjes, laptops, tv ‒ overal kunnen we zien hoe laat het is.
Toch merk ik dat ik telkens automatisch op de kapotte klok kijk. En ik niet alleen. Mijn huisgenoten blijven ook maar naar de muur turen.

‘Waarom koop je niet gewoon een nieuwe?’ vraagt de oudste.
Gewoon? Ik kan nu een heel verhaal gaan ophangen over ‘emotionele waarde’, maar dan word ik vast raar aangekeken.

Ik besluit toch maar een nieuwe te kopen. We kunnen simpelweg niet zonder analoge klok.
Het nieuwe exemplaar is lang niet zo mooi, maar goed, een klok is een klok. Bij elke seconde is een klein tikje hoorbaar. Superirritant, vind ik.

Ik houd de oude klok nog even in mijn handen. Zal ik het nog één keer proberen?
Ik stop er een batterij in en … de secondewijzer begint weer te draaien!
‘De klok doet het weer!’ roep ik.
‘Maar je hebt net een nieuwe gekocht,’ zegt de jongste.
‘Maakt niet uit, ik ben gewoon heel blij dat deze het weer doet,’ antwoord ik.

Dus als iemand nog een klok nodig heeft…

Designed by Iconicbestiary