Kartelschaar

Ik heb een heel fijne huis-, tuin- en keukenschaar ‒ een klassiek, metalen model zonder kunststofhandvat of andere fratsen. Met stip de fijnste schaar aller tijden.
Het probleem is dat ik hem regelmatig kwijt ben. En dat ligt niet aan mij.

‘Waar is mijn schaar?’ vraag ik.
‘Ik heb hem niet gehad,’ antwoordt de jongste.
‘Ik ook niet,’ zegt de oudste.
Mijn man schudt zijn hoofd, terwijl hij de krant leest ‒ dan kan een schuddend hoofd trouwens van alles betekenen.

‘Maar waarom ligt hij dan niet in het laatje, waar hij hoort te liggen?’
Ik word schaapachtig aangekeken. Ze spelen allemaal de vermoorde onschuld.
Daar word ik zo kriegel van. Ik weet gewoon zeker dat iemand mijn schaar heeft gebruikt. Ik leg hem namelijk altijd terug op dezelfde plek: in het laatje.

Later die dag zie ik iets glinsteren tussen een berg knutselspullen: mijn schaar.
Als ik het niet dacht!
Het is tijd voor actie. Ik geef mijn schaar een nieuwe, vaste plek, die ik geheimhoud.

‘Hé, waar is de schaar?’ vraagt een van mijn huisgenoten, terwijl de persoon in kwestie het laatje doorzoekt.
‘Je hebt toch zelf een schaar?’ vraag ik.
‘Ja, maar die ben ik kwijt.’
Waarom verbaast me dat niet?

Wanneer ik koffie ga zetten, valt mijn oog op een halfvolle zak snelfiltermaling. De randen van de opengeknipte verpakking zijn gekarteld. Ik schiet in de lach. Mijn man heeft blijkbaar de kartelschaar gepakt, omdat mijn schaar niet in het laatje lag.
Creatieve oplossing, ik kan niet anders zeggen.

Ik kijk nog eens naar de kartelrandjes van de verpakking.
Eigenlijk zien ze er veel vrolijker uit dan recht afgeknipte randjes.
Misschien ga ik de kartelschaar voortaan ook gewoon gebruiken.

Eens kijken hoe lang het duurt, voordat ‘ie spoorloos is.
Heb ik altijd mijn eigen schaar nog…

Designed by Freepik