Het verloren mes

Mijn keukenmessen rammelen aan alle kanten en echt scherp zijn ze ook niet meer te noemen. Hoogste tijd voor vervanging dus.
Op Moederdag heb ik een prachtige messenset gekregen. Vijf vlijmscherpe messen met superstrak design in een houten blok.

Op een ochtend haalt mijn man een stuk krentenbrood uit de diepvries. Het moet nog in dunnere plakken worden gesneden. Koud kunstje voor een van mijn nieuwe messen. Hij loopt naar het aanrecht om het broodmes uit het blok te halen.
‘Hé, er mist een mes,’ zegt hij.
Ik kijk op van de krant. ‘Hoe kan dat nou?’
‘Weet ik niet.’ Hij is al bezig om een van de andere messen te pakken.
Maar zo zijn we niet getrouwd. ‘Nee, je moet dat ene mes gaan zoeken.’
Hij zucht, opent wat lades en kastjes, maar het mes is nergens te bekennen.

‘Wanneer heb je het voor het laatst gebruikt?’ vraag ik.
‘Je hebt er zondagavond onze pizza’s mee in stukken gesneden, pap,’ zegt de jongste.
‘Dan zou ik maar eens in de papiercontainer kijken,’ stel ik voor.
‘Je denkt toch niet dat ik dat mes met pizzadoos en al in de container heb gegooid?’
Ik haal mijn schouders op.
‘Pap, je kunt toch gewoon even kijken,’ zegt de oudste.
‘Is het oud papier opgehaald?’ Hij lijkt nu toch wat zenuwachtig te worden.
‘Nee, de container zit propvol,’ antwoord ik.

Snel loopt hij naar buiten. Even later hoor ik geritsel van karton en daarna het geluid van een dichtslaande deksel.
‘Hebbes!’ Mijn man loopt de keuken in en houdt het mes triomfantelijk omhoog. De opluchting is van zijn gezicht af te lezen.
‘Had mama toch gelijk,’ zegt de jongste.

Ik houd wijselijk mijn mond. Het verloren mes is terug, dat is nu even het belangrijkste…

Voedsel vector gemaakt door macrovector – nl.freepik.com