Filmpjes

‘Mama, zullen we filmpjes kijken van toen we klein waren?’
De meiden vinden het geweldig om zichzelf terug te zien als ukkie.
Met bolle toet, mollige armpjes en waggelend luierkontje.

Ik kan er ook enorm van genieten en kijk vertederd mee.
De oudste zingt als peuter ‘In de maneschijn’. Dat stemmetje. Ik krijg er een brok van in mijn keel.
Eén filmpje is en blijft favoriet. De twee zusjes, op dat moment vier en twee jaar oud, zitten samen op een grote schommel.
Papa duwt en filmt tegelijk. De oudste brengt verslag uit van de vakantiedag.
Ondertussen tettert de jongste erdoorheen: ‘Papa, hooooguhhhr!!!!’
Als dat volgens haar niet gebeurt, gooit ze er nog wat extra decibellen tegenaan: ‘Papaaaaaa, hoooooooguhhhhhhhhr!!!!’
Dan roept papa iets over een ‘waffel’ die dicht moet.
En ondanks al het tumult blijft de oudste onverstoorbaar doorpraten.
De hele situatie werkt elke keer weer op onze lachspieren.

Ja, samen filmpjes kijken heeft een ontspannend, haast therapeutisch effect.
Ze werken trouwens ook uitstekend als afleiding bij zussenruzies.
Over het algemeen kunnen onze dochters het prima met elkaar vinden. Maar soms kunnen ze elkaar niet luchten of zien. Eén blik of beweging kan al leiden tot een fikse ruzie. Ik weet dat het erbij hoort, maar ik heb er een gloeiende hekel aan.

Op een middag na schooltijd werken ze elkaar flink op de zenuwen.
‘Zullen we babyfilmpjes gaan kijken?’ vraag ik.
‘Jaaaaaa!’ roepen ze en springen op.
Alles lijkt te zijn vergeven en vergeten.

We installeren ons voor het beeldscherm.
‘Jij was toen echt extreem lief,’ zegt de oudste tegen de jongste.
‘En jij zag er superschattig uit,’ zegt de jongste tegen de oudste.

Geen wanklank, geen vijandige blikken meer.
Ik durf te stellen dat zulke filmpjes verbroederen, of in dit geval verzusteren.