Duncan

‘Mama, mogen we de finale van het songfestival zien?’
‘Wordt dat niet een beetje te laat voor jullie?’
‘Maar Duncan doet mee, please.’

De meiden hebben het er al dagen over. Ik snap dat het heel leuk is om te kijken. Maar het lijkt ons niet echt een goed idee. Want wanneer moeten we dan zeggen dat ze naar bed moeten? Als je live kijkt, wil je ook alles zien.
We komen tot een compromis. Ze mogen de finale de volgende ochtend terugkijken. Wij houden onze mond over de uitslag.

‘Zullen we een Netflix-serie kijken?’ vraagt mijn man ’s avonds, als de kids op één oor liggen.
Dat lijkt me wel wat. Na drie afleveringen taaien we af naar bed. Morgen heb ik een wielerkoers en daar wil ik fit aan de start staan.

Het hele songfestival gaat dus compleet langs ons heen.
Stelletje cultuurbarbaren dat we er zijn.

Zondagochtend, 8.30 uur, teamoverleg bij een ploegmaatje thuis.
‘Wat goed van Duncan, hè?’ zegt iemand.
‘Huh, wat?’ vraag ik.
‘Weet je dan niet dat Duncan heeft gewonnen?’
‘Eh, nee.’
‘Waar heb jij gezeten, onder een steen, of zo?’
‘We hebben gisteravond een serie gekeken en zijn toen gaan slapen. Vandaag koers, dus op tijd naar bed, hè.’
‘Méén je niet!’
‘Toch wel. Maar wat gaaf dat hij heeft gewonnen!’
‘Het was wel megalaat. Ik lag pas om 1.30 uur in bed!’ zegt een ploegmaatje met kleine oogjes.

Nu ben ik toch wel een beetje nieuwsgierig geworden. ’s Avonds bekijken we de finale in sneltreinvaart. We spoelen de uitzending gewoon door tot Duncan aan de beurt is. De puntentelling duurt een eeuwigheid, zelfs als we doorspoelen.

Ik vraag me af of ik wakker was gebleven als ik gisteravond wel had gekeken.
Respect voor iedereen die het heeft volgehouden!

Achtergrond vector gemaakt door starline – nl.freepik.com