Crêpepapier

Vorige week schreef ik dat mijn dochters al druk bezig waren met de surprises voor school.
De eerste is af, de tweede wordt in stapjes opgebouwd.

Ik help de oudste met de basis van haar surprise. De rest mag ze zelf doen.
‘Nu ga ik de surprise versieren met crêpepapier.’ Ze laat drie rollen zien. Blauw, lichtblauw en paars.
‘Mooie kleuren, hoor!’
‘Ik heb ook al behanglijm gemaakt. Daarmee plak ik het crêpepapier op het karton.’
‘Leg je wel even kranten op de vloer? Want crêpepapier geeft heel erg af, als het vochtig is.’
Ik geef de oudste een stapel kranten. Zij verspreidt ze over de vloer.

Over tien minuten ga ik sporten. De meiden zitten op de grond in de kamer.
De jongste smeert behanglijm met een kwast op het karton en de oudste plakt telkens een strook crêpepapier vast.
Dan zie ik in mijn ooghoek iets paarsigs op de vloer. ‘Neeeee!!!’
‘Wat is er, mama?’
Ik wijs naar de grond. Op de plek waar kranten horen te liggen, is de vloer paars. ‘Die vlekken krijg ik er nooit meer uit!!!’
De meiden kijken me geschokt aan. Oeps, mijn reactie is misschien iets te heftig.
‘Ik denk dat de kranten zijn verschoven,’ zegt de oudste bedremmeld.
‘Sorry, ik ben niet boos op jullie, maar op dat stomme crêpepapier.’
Ik kijk op de klok, nog een paar minuten. Maar ik ga pas, als die vlekken weg zijn.
Ik vestig mijn hoop op de allesverwijderende snoetenpoetsers. Maar helaas. Dan grijp ik een teiltje met water en groene zeep. Ik wrijf met een vochtige doek over de vloer. En jawel, de vlekken vervagen! Na een stevige boensessie is er zelfs bijna niets meer te zien.

Dus voor iedereen die de komende tijd te maken krijgt met crêpepapiervlekken: groene zeep!

Background vector created by kjpargeter – www.freepik.com