Camera

En jawel, manlief is weer in de ban van een gadget voor zijn fietshobby: de activity camera.
Niet dat de gadget zelf zo nieuw is, die bestaat al jaren.
Vorig jaar heeft hij het ding aangeschaft voor de zomervakantie. De oudste heeft er in Oostenrijk leuke onderwaterfilmpjes mee gemaakt.
Sindsdien ligt hij werkeloos in de kast. Simpelweg vanwege tijdgebrek. Maar door de coronacrisis zijn alle koersen en fiets-events geannuleerd. Waar moet mijn man zijn adrenalinestoot nu vandaan halen? Hij rommelt wat in zijn wielrenoutfit-en-accessoires-hoekje op zolder en vist de camera er tussenuit. Hij klopt het stof ervan af en begint zich te verdiepen in de vele functies.
De meiden en ik weten meteen hoe laat het is: die zien we voorlopig niet terug.

Hij monteert de camera op zijn racefiets. Na onze zaterdagochtendrit verdwijnt hij weer naar zolder.
‘Ik heb een mooi filmpje van jou gemaakt,’ zegt hij ’s middags.
Even later zitten we samen voor het beeldscherm en kijken we minutenlang naar mijn kuiten.
Ze zien er best gespierd uit, al zeg ik het zelf. Die corona-fietstrainingen met manlief werpen zijn vruchten af. Yes!
Ik complimenteer mijn man met de uitstekende montage.
‘Nu moet ik nog uitvogelen hoe ik alle waarden op het scherm krijg,’ zegt hij.
‘Welke waarden?’
‘Nou, cadans, hartslag, vermogen, snelheid.’

Een paar dagen later komt hij zo trots als een pauw naar me toe.
‘Het is me gelukt!’
‘Wat is je gelukt?’
Hij houdt zijn mobiel omhoog en start een filmpje. Ik hoor muziek en zie een lange, rechte weg en een paar cirkels. Dan beginnen de cijfertjes in de cirkels op te lopen. Het landschap flitst voorbij.
‘Mooi hè?’
‘Ja, prachtig.’

Hij blij met de cijfertjes in beeld, ik blij met de opnames van mijn corona-kuiten.
De camera mag blijven…

Icon vector created by ikaika – www.freepik.com