3D-bril

Zo nu en dan pakken we een bioscoopje met de meiden. De keuze valt vaak op een animatiefilm, in 3D. Daarvoor heb je 3D-brillen nodig. De eerste keer schaf ik er vier aan. Een andere keer vergeten we ze en moeten we er wéér vier kopen. De teller staat op acht.
De laatste tijd gaat het goed en nemen we telkens de brillen van huis mee.

Er draait een animatiefilm die de meiden heel graag willen zien. Elke keer als de trailer ervan op tv langskomt, roepen ze: ‘Daar willen we naartoe!’
Maar het komt er steeds niet van. Tot afgelopen weekend. Ikzelf kan niet mee, maar mijn man ziet een filmmiddag met de meiden wel zitten.

‘Mama, waarom ga jij niet mee?’ vraagt de jongste.
‘Ik krijg mijn studievriendinnen op bezoek.’
‘Daar zit je toch altijd wel zes uur mee te kletsen?’
‘Klopt. We zien elkaar ook niet zo vaak.’
‘Daar ga ik echt niet bij zitten, hoor. Wij gaan wel met ons drieën naar de film.’
‘Gelijk heb je. Veel plezier!’

’s Middags ontvang ik een selfie van twee glunderende dochters met hun vader. Ze dragen zwarte brillen. Ik zie popcorn en snoep.
Die hebben het fijn samen, concludeer ik tevreden.

De volgende dag zie ik drie zwarte brillen op de kast liggen.
‘Zijn die brillen van jou?’ vraag ik aan mijn man.
‘Ja, het was een 3D-film, dus ik moest brillen kopen.’
‘Maar we hebben een la vol van die dingen!’
‘Sorry, vergeten.’

Ik pak de drie brillen en leg ze bij de andere exemplaren. Nu hebben we er elf.
Ik schud mijn hoofd.

Nou ja, mochten we ooit met een hele meute kinderen naar de film gaan, dan hebben we in ieder geval genoeg 3D-brillen.
Als we ze dan niet vergeten tenminste…

Designed by Pikisuperstar